كسى كه شاعر و ديوانه باشد ترك پرستش خدايان خود بكنيم حق تعالى رد قول ايشان نموده فرمود . بَلْ نچنانست كه محمد شاعر و ديوانه باشد بلكه او از جانب خدا جاءَ بِالْحَقِّ آمد بديشان براستى و درستى و يا آورد بديشان دين حق يا كتاب حق را وَ صَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ و تصديق كرد پيغمبران را كه پيش از او بوده‌اند به اين معنى كه بايشان آورد آنچه انبيا به آن مبعوث شده بودند از اظهار كلمة توحيد بعد از آن او سبحانه خطاب كند بكفار و گويد . إِنَّكُمْ بدرستى كه شما لَذائِقُوا الْعَذابِ الْأَلِيمِ هر آينه چشندگانيد عذابى را كه دردناك باشد بسبب شرك و تكذيب پيغمبر و نسبت دادن شعر و جنون به او . وَ ما تُجْزَوْنَ و جزا داده نميشويد إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ مگر مثل آنچه بوديد كه ميكرديد يعنى پاداش شما عذاب دوزخ است كه بر وفق كردار شماست . إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ مگر بندگان خداى كه پاك كرده شده‌اند از لوث شرك و در امر و نهى مطيع پروردگار خوداند كه جزاى كردار آنان ثواب ابدى و بهشت جاودانى خواهد بود . أُولئِكَ آنگروه مخلص لَهُمْ مر ايشانراست در بهشت رِزْقٌ مَعْلُومٌ روزى دانسته شده يعنى معلوم الوقت بادوام و بقا و طعم خوش و طيب رائحه و حسن منظر و محض لذت . فَواكِهُ و آن روزى ميوه‌هاى متنوعه است كه مقصود از خوردن آنها تلذذ نفس است نه تغذى و حفظ صحت چه ابدان ايشان محفوظ باشد از تغير و تخلل و مخلوق بر وجه ابدية بدون تبديل و تغيير پس احتياج بقوة و غذا نداشته باشند در بهشت و خوردن فواكه و أطعمة محض لذت باشد وَ هُمْ مُكْرَمُونَ و ايشان بزرگواران و نواختگانند بانواع ناز و نعمت و تعظيم و تكريم . فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ در بهشتها بانواع ناز و نعمة و با وجود اين تنعم . عَلى سُرُرٍ بر بالاى تختها مُتَقابِلِينَ در حالتى كه روى در روى يكدگر كرده باشند و بديدار هم متمتع و برخوردار . يُطافُ عَلَيْهِمْ گردانيده مىشود بر ايشان يعنى ساقيان بهشت از ملائكه و غلامان و حور عين بر سر ايشان گردانند بِكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ به جامى پر از خمر كه بر روى زمين بهشت گذرد يا از چشمه بيرون آيد كقوله و انهار من خمر و اين خمر مانند خمر دنيا نيست در لون و طعم و خاصيت كه آن زردى است و غشيان و صداع و ازاله عقل بلكه آن . بَيْضاءَ خمرى سفيد است بحيثيتى كه سفيدى آن از شير بيشتر است و در كمال صفا و لطافت و نورانى است لَذَّةٍ لذيذ و خوش